Santrifüj kuvvetleri, kokpitteki bir tetik mekanizmasını harekete geçirerek uçağın arka kısmındaki yükün bırakılmasını sağladı.
Bu yük, uçağın gökyüzünde parçalanmasıyla düşen iki hidrojen bombasıydı.
Ekibin sekiz üyesinden beşi güvenli bir şekilde tahliye olabilse de, üçü hayatını kaybetti.
İki hidrojen bombası yere düştü, ancak şans eseri hiçbiri patlamadı.
İlk bomba, paraşütü açıldığı için bir çiftlikte yumuşak bir iniş gerçekleştirdi.
24 megatonluk başlıkta, bombanın patlaması için tetiklenmesi gereken altı güvenlik mekanizması bulunuyordu.
1969 tarihli bir raporda nükleer güvenlik denetçisi Parker F. Jones, “Kaza sonrası Kuzey Carolina’daki çiftlikte bombayı inceleyen Hava Kuvvetleri uzmanları, düşüş nedeniyle altı tetikleyiciden beşinin devreye girdiğini buldu.” ifadelerini kullandı.
İkinci bomba ise çamurlu bir alana düşerek 1.5 metrelik bir çukur oluşturdu.
Üç günlük bir kurtarma operasyonunun ardından, güvenlik anahtarının “Açık” konumuna geçtiği tespit edildi.
Bu durum, bombanın neden patlamadığına dair bir muamma yarattı.
Araştırmacıların vardığı sonuç, yerle çarpmanın anahtarı “Açık” konumuna getirdiği, ancak aynı etkiyle patlayıcı devrelerinin kırıldığı yönündeydi.
Yere çarptıktan sonra derin çamura gömülen bombanın bazı önemli bileşenleri hala bulunamadı.
Eğer herhangi bir bomba patlasaydı, yaklaşık 30.000 kişinin yaşadığı bir kenti yok etme potansiyeline sahipti.
Çiftçi, ABD hükümetinden 61 metrelik bir alan için 100 dolar tazminat aldı.
Arazinin tarımsal amaçlarla kullanılmasına izin verilirken, beş feet derinliğe kadar kazı yapılması yasaklandı.
