SIGATOKA: Fiji’nin Coral Coast Sevens turnuvasında çalıştığım ilk gün, sahayı okyanustan gelen keskin deniz kabukları ve yengeçlerden temizlemek için birkaç saat mola vermek zorunda kaldık.
Lawaqa Park’ı neden tarıyorduk? Çünkü burası aslında bir plaj gibi görünüyordu.
Sürekli yağan yağmurlar sonrası, saha bakıcısı endişelendi ve yarışma öncesi “suyu emmek” için Sigatoka Plajı’ndan 20 ton kum getirdi; tabii ki bunun içinde kabuklular da vardı. Belki işe yaradı ama bir oyuncu çamurlu bir yengeç yığınının içine düştüğünde temizlik yapmak zorunda kaldık.
2025-26 Dünya Sevens Serisi’ni her maç canlı ve talep üzerine izleyebilirsiniz; rugby’nin evi Stan Sport’ta.
Sean Maloney Between Two Posts’ta. Stan
Bula. Coral Coast Sevens’e hoş geldiniz.
Başlangıçta bir yerel karnaval olan bu etkinlik, günümüzde Asya-Pasifik bölgesinin en büyük amatör sevens turnuvası haline geldi ve dünyanın en saf rugby deneyimlerinden biri olarak biliniyor.
‘Beachgate’ olayı on yıl önce yaşandı ve şimdi etkinlik, o günlerden neredeyse tanınmaz hale geldi. Saha artık çoğu yere rakip olacak şekilde, yemyeşil ve kabukludan arınmış durumda. Tribünler, ilk dakikadan son düdüğe kadar dolup taşıyor. Kültürel olarak da güzel bir deneyim sunuyor.
Coral Coast Sevens’te taraftarlar. Sean Maloney
Lawaqa Park’a girmek başlı başına bir etkinlik; yol boyunca serbestçe otlayan inek, at ve keçileri geçmek zorundasınız. Yerel halk, çevre köylerden ayakları çıplak bir şekilde binen araçlarla gelmekte.
Saha etrafındaki yiyecek stantları, $1.50’a ev yapımı köri tavuk roti sunuyor. Bunu taze portakal şerbeti ile yudumlayabilirsiniz; bu da ekstra 50 cent. Vinaka.
Çocuklar çamurlar içinde koşturarak mükemmel paslar atıyor. Wallabies efsanesi Lote Tuqiri, her yaştan yerel halk tarafından çevriliyor ve selfie’ler için duruyor. Ayakkabılar isteğe bağlı. Herkes mutlu.
Lote Tuqiri Fiji’de bir kraliyet. Sean Maloney
Lawaqa içinde lüks konuk odaları yok, barlar yok. Büyük bir tribün var ama çok az gerçek oturma yeri. Fijili taraftarlar rugby tutkunları. Sekiz saat boyunca her tackle, pas ve denemeyi izlemek için beton sıralarda otururlar. Alkol yok, şarap yok. Keyifleri, göz alıcı paslar ve sert müdahalelerden geliyor.
Turnuva yerel kalmaya devam etse de, Coral Coast Sevens artık oyunun en büyük isimlerini çekiyor.
Bu yıl, sıcak ve çılgın koşullarda üç gün boyunca 48 takım mücadele etti; final sabahı monsoonal bir yağmurla noktalandı. Bu takımlardan biri Mike Friday Invitational’dı.
Koç Mike Friday, Coral Coast Sevens’te talimat veriyor. Sean Maloney
Friday, sevens oyununda bir efsane ve ABD’yi Olimpiyatlara götüren koç olarak tanınıyor. Bu etkinlik özel bir yere sahip.
“Buradaki sevgi, gülümsemeler ve topluluk hissini hissedebiliyorsunuz,” dedi Friday. “Dünyada bunun gibi başka bir yer yok.”
Takımı, Dünya Rugby Yılın Oyuncusu ödülünü kazanmış iki oyuncu ve birçok olimpiyat sporcusuyla doluydu. Geçen yıl finalde, 2026’da ise yarı finalde yer aldılar; bu yerel takımların kalitesine göre hiç de kolay bir başarı değil.
Coral Coast Sevens’te Perry Baker. Sean Maloney
“Oyun tarzları, koşullara rağmen etkileyici,” diye ekledi Friday. “Top her zaman hareket ediyor, oyuncular her zaman hareket ediyor. Orada ciddi bir yetenek var.”
Yerel takımların HSBC Dünya Serisi’nde uluslararası takımlarla rekabet edebilecek mi sorusuna, Friday tereddüt etmeden yanıt verdi.
“Saldırı, fiziksel güç ve kondisyon açısından — kesinlikle,” dedi. “Bir Dünya Serisi grubunda gayet iyi mücadele ederler.”
Finalde yaklaşık 10,000 kişi Yaro Chiefs ve Ravuka Sharks arasında gerçekleşen maça geldi. Tam sayıyı almak zor çünkü bilet yok, döner kapılar yok; herkes birbirinin kucağında oturuyor ve sadece bir neşeli kalabalık oluşturuyor.
Ravuka, Yadua köyünü Lawaqa’ya taşımak için tüm kamyonlarını kullandı ve kalabalığın sevgi odağı oldu ama son anda kaybetti. Yaro, şampiyonluğu kazandı ama aslında tüm Coral Coast kazanan oldu. Ve iyi haber, etkinliğin 2027’de yeniden yapılacak olması. İşte turnuva kurucusu Jay Whyte’tan son sözler:
“
