Ailin, sıradan bir genç kız. Müzik dinlemeyi, plaja gitmeyi seven ve HSC sınavına hazırlanan birisi. Tam anlamıyla Avustralyalı bir genç. Ancak Ailin’in taşıdığı bir sır var – çoğu yetişkinin bile altından kalkmakta zorlanacağı bir yük.
“Ben Avustralya vatandaşı değilim ve asla olamayacağım.”
Ailin, hayatına dört elle sarılıyor çünkü ikinci bir şans verilmiş. “Müzik dinlemeyi seviyorum, sık sık plaja gidiyorum, arkadaşlarımla spor yapıyorum,” diyor.
Ailin, mütevaziliği nedeniyle gönüllü çalışmalarda bulunduğunu, Ukraynalı çocuklara İngilizce öğrettiğini, yarı zamanlı çalıştığını ve temsilci basketbol oynadığını söylemiyor.
Ailin, yüksek başarılar elde eden bir genç. Fakat onu farklı kılan bir durum var.
Ailin’in ailesi, 2013 yılında İran’dan kaçarak, üç yaşındaki kızı ile birlikte Avustralya’ya doğru yola çıktı. Hayatlarına yönelik tehditler nedeniyle, tehlikeli bir yolculukla sığınma arayışında bulundular.
Ailin, dört gün geç gelerek Nauru’ya gönderildi. “Beyaz çadırları, açlık çektiğimi ve annemin daha önce hiç görmediğim kadar zayıf olduğunu hatırlıyorum,” diyor.
Ailin ve ailesi, sonunda tıbbi tedavi için Avustralya’ya transfer edildi ve yıllar süren topluluk gözetimi sonrasında köprü vizesi ile kalmalarına izin verildi. Ancak bu vize, onların burada misafir gibi kalmalarını sağlıyor ve her altı ayda bir yenileme gerektiriyor.
Ailin, resmi olarak bir mülteci olarak tanınıyor. Fakat ülkeyi terk etmesi durumunda geri dönmesine izin verilmiyor. Ayrıca, mevcut vizesi nedeniyle üniversite eğitimi alma hakkına sahip değil.
“Arkadaşlarım gibi ben de yüksek öğrenim göremiyorum. Radyasyon terapisi veya sağlık alanında bir şeyler öğrenmek istiyorum,” diyor. “Bunları yapamıyorum çünkü çocukken yaşadıklarım yüzünden.”
Ailin, tekne yolculuklarını durduran bir yasanın beklenmedik sonuçlarını gözler önüne seriyor. O, çocuk yaşta Avustralya’ya gelen ve şimdi belirsizlik içinde yaşayan 126 çocuktan biri. “Unutuldum, evet,” diyor Ailin. “Yaşadığım her önemli deneyim burada ve ben Avustralyalıyım. Başka bir şey bilmiyorum.”
